Dinsdag mn 1e chemo gehad.
Voel me bleeuugh, maar gelukkig hoef ik niet over te geven…

Ben wel misselijk en eet omdat t moet en niet omdat ik trek heb.
Mn moeder is nu weg en ik moet mezelf gaan redden…
Heb allen echt helemaal geen trek in eten,maar hoe minder ik eet hoe misselijker ik wordt, maar ik heb geen trek..
Snap je het nog???

Duik nu toch maar even de vriezer in, kijken wat ik allemaal nog heb…..

Ik ben bang….
Bang dat ik chemo ga krijgen
Bang dat ik onvruchtbaar wordt
Bang dat ik doodziek wordt
Bang dat ik mn haren kwijt raak
Bang dat t allemaal nog heel lang gaat duren
Bang….

Ik ben ziek…
het begon als een pijn in de buik die steeds erger werd.
de gemaakte afspraak bij de huisarts heb ik niet gehaald, ben met spoed er naar toe gegaan.
Die stuurde me door naar het ziekenhuis, waar ik 4 dagen later ben geopereerd, er zat een gezwel tegen mn eierstok aan.
deze is ondertussen onderzocht en wat goedardig leek te zijn, bleek kanker te zijn…

ik dacht aan het einde te staan van het traject, met alleen nog erstellen van mn buikwond tegaan, maar niets is minder waar.
ik sta pas aan het begin van een lange weg met veel onderzoeken, waarschijnlijk meer operaties en misschien zelfs chemo.

morgen naar een ander ziekenhuis met meer enbetere specialisten.
geen idee wat me alemaal nog te wachten staat en wanneer ik weer wordt opgenomen.

ik hoop dat ik jullie nog verder op de hoogte kan houden, vergeef me als ik het niet doe…

Tja, wat zal ik zeggen…
De dag na mn vorige log ben ik naar m toe gegaan, om onderbroek en tandenborstel af te geven.
Hij miste mij net zo erg…
Hebben veel gepraat en gebabbeld, en bij t weggaan hevig gezoend, wat uitliep op een vrijpartij.

Tis nu weer goed, t gaat ook steeds beter.
We zeggen wat we denken en voelen en dat helpt een heel stuk.
De afgelopen paar weken had hij vakantie en hebben we in de weekenden veel eluke dingen samen en met zn 3en (met zn dochter) gedaan.

Maar sinds deze week is hij weer begonnen met een baan waar hij meer en meer een hekel aan krijgt.
Of te wel, ‘s avonds is hij sjagerijnig en prikkelbaar, stil, niet de gezellige jongen van de afgelopen paar weken.
Hij is druk bezig om iets anders te vinden, maar de banen liggen ne eenmaal niet voor het oprapen…

Ik wil m steunen in alles wat hij doet, maar soms kan ik het gewoon niet hebben.
Dat zeg ik dan ook wel tegen hem. Ook is zn ex nog steeds een storende factor, niet dat ze dwars ligt, maar ze werkt hem wel op de zenuwen…
En mij daarmee ook.
Daarbij vind ik dat ze absoluut geen moeder is voor hun dochter, soms denk ik dat ik meer om dr geef dan zij.

MAAR, van de week heeft hij voor het eerst toegegeven dat ie verliefd op me is!!!
Dus dat is absoluut een goede vooruitgang!!!!
Ik ben echt mega gek op m, en hij dus ook op mij, daarom zijn we uiteindelijk ook weer bijelkaar gekomen.
We wilden gewoon niet zonder elkaar…..

GVD wat mis ik m….

Kan mezelf nog zo bezig houden met klusjes in huis, de stad ingaan of met vrienden weg, ik blijf m missen.
Hij blijft in mn hoofd zitten.
Ik weet dat t voor ons beide het beste is om niet meer samen te zijn, maar ik kan het niet helpen, het gemis blijft.
Zolang ik mezelf bezig hou gaat t redelijk goed, maar zodra ik in bed lig of even niets te doen heb is het weer mis…

Was net de was aan het opruimen en ik kom een onderbroek van m tegen,
Z’n tandenborstel ligt hier ook nog….

Doorgaan meisje, je bent beter af zonder m, t gaat beter met je als hij (voorlopig) niet in je leven is, ook voor hem beter.
Pak je leven weer op en doe de dingen die je hebt laten liggen door bij hem te zijn.
Je hebt een mooi huisje met een mooie tuin, ga daar lekker bezig….

Ik weet t allemaal wel, maar t doen is moeilijk…
T was pas anderhalve maand, maar vanaf dag 1 zo vreselijk intens, we voelden elkaar goed aan, hadden aan een half woord genoeg.

Ik moet weer door…..
Gaat me ook wel lukken…
Vanavond stappen en lol maken, niet aan m denken….

Tis alweer over….

De liefde niet, maar de relatie wel.
Niet omdat we niet meer om elkaar geven, maar omdat het gewon niet gaat.
Hij is er nog niet klaar voor en heeft meer tijd voor zichzelf nodig.
Is in zijn vorige relatie erg gekwetst en heeft dar nog veel moeite mee en is nog niet toe aan en vaste relatie.
Ik ben in vorige relaties gekwetst en heb behoefte aan vastigheid, zekerheid, gebondenheid.
Dat kan hij me nu nog niet geven.

Iedereen heeft een rugzak met bagage bij zich, maar bij hem is het meer een aanhang wagen…
Vind t klote dat ik deze beslissing heb moeten nemen, maar ik moest voor mezelf kiezen, was alweer hard opweg om mezelf op de achtergrond te zetten om hem te kunnen helpen.

Gisteravond ernstig gesprek gehad op msn.
Op een gegeven moment had ik zoiets van, dit gaat niet op msn, en ben ik op de fiets naar hem toegestapt (zn dochter was bij m, dus hij kon niet naar mij toe).
Maar dat was al tegen 12en.
Hebben tot een uur of 2 gepraat en zijn toen moe van het huilen in slaap gevallen.
We willen elkaar niet kwijt, maar wisten toen ook al dat t eigenlijk niet ging werken.
Ik wil meer van m dan dat hij me (nu) kan geven.
Tuurlijk, dat wist ik al toen ik er aan begon, maar realiseer me nu pas wat ik wil en nodig heb in een relatie.
En hij weet nu dat hij er nog niet aan toe is, hoewel hij zich wel erg op zn gemak voelt bij me en graag bij me wil zijn.

Vandaag op t werk ook echt in een kut bui geweest, paar keer huilend naar het toilet gegaan als iemand vroeg wat er aan de hand was.
Mocht om 4 uur al naar huis van mn manager, die had ook al gezien dat t niet goed ging.
Ben dus maar gelijk naar m toe gegaan om t te vertellen: " ik terk dit niet"  ik kan het niet aan om in onzekerheid te leven. Hoeveel ik ook om m geef….
Hij had dat zelf ook al bedacht vandaag, dus dat scheelde wel weer.

Maar dat neemt niet weg dat ik er van baal…
T was pas anderhalve maand, maar ben echt heel veel om m gaan geven en we hebben geheimen aan elkaar verteld die bijna niemand weet (ben toevallig vandaag tot mijn grote schok nog achter zijn grootste gekomen, misschien een andere keer meer, als ik het zelf een plek heb kunnen geven…). We voelen ons op ons gemak bij elkaar, een gevoel dat met name hij, maar ik ook, niet vaak en snel bij iemand hebben.
Hij was /  is iemand aan wie ik me volledig heb kunnen geven en hij ook aan mij.
Maar t gaat gewoon niet.

Als hij klaar is voor een serieuze relatie zou hij me bellen en dan zien we wel wat onze gevoelens voor elkaar zijn.
Het kan zijn dat ie te laat is, dat ik al weer iets met iemand anders heb, ik blijf niet op hem wachten.
Maar voorlopig heb ik echt geen behoefte aan iets of iemad anders.
Heb er nooit in geloofd dat t zo snel kan, maar ben echt van m gaan houden….

Maar zoals ik al eerder zei, hij moet eerst zichzelf kunnen vinden en alles in zn leven een plekje geven.
Zn ex bijvooebeeld, de moeder van zm dochetr, hij akn haar nog steeds niet loslaten, niet dat hij nog gevoel voor haar heeft, maar hij trekt zich nog wel alles wat ze zegt en doet aan.
Oke, dat is misschoien wel gevoel hebben voor, maar hij wil haar niet terug, hij heeft geen romantische gevoelens voor haar. Hij kan haar gewoon nog niet loslaten.

Ik weet dat ik de juiste beslissing heb genomen door voor mezelf te kiezen, maar het voelt gewoon KLOTE!!!!!!!

En nog steeds helemaal hoteldebotel….

Ik weet nog steeds dat ik meer voor hem voel dan hij voor mij, maar dat kan me allemaal niets schelen.
Ik weet nl ook dat hij meer voor me voelt dan hij (voor zichzelf) wil/kan toegeven…

Van t weekend was t wel even spannend, had 2 lange dagen neits van m gehoord, ook geen reactie op mn smsjes.
En de mensen die mij kennen weten dat ik dan aan mezelf ga lopen twijfelen..
Vind ie me nog wel leuk?
Heeft ie gister met t stappen zonder mij een meisje ontmoet?
Enz enz enz

Zondag (toen ik op de fiets zat om naar m toe te gaan) kreeg ik uiteindelijk toch een sms van m…
Hij was op dat moment nog aan het werk, maar later zou ik m nog wel zien

Bleek dat ie niet lekker in zn vel zat en niets of niemand om zich heen wilde hebben…
Kan gebeuren toch??
Nou schijnt dat ie zulke buien wel vaker heeft, dus we hebben afgesproken dat ie "bui" smst als ie m weer heeft, dan weet ik wat er aan de hand is en m met rust moet laten tot ie weer contact met mij zoekt…..

Hij is nu nog aan het werk, maar ik hoop eigenlijk dat ie straks hierheen komt, wil lekker naast m liggen, zn warme lichaam tegen t mijne…

En ja, Ruthje en Louise, we wandelen nog steeds, nou ja, snel wandelen, maar we rennen niet!!!

Alles nog steeds goed hier, ik leef nog steeds….

T is zomer, en dan gaat t goed met winterdipje….

Zal een stuk minder loggen nu….

De zon schijnt, het is lekker warm en ik ben nog steeds verliefd (en hij ook!!), dus het leven lacht me toe…..

Dikke kus voor iedereen….

nog steeds helemaal verliefd….

Heel erg…

gelukkig is t wederzijds…

hebben elkaar veel egzien de afgelopen week.

maandag beide vrij en heerlijk de hele dag samen door brengen..

t leven gaat me goed…